De knoppen van Magnolia's

Terwijl de lente in Nederland onverminderd aanhoudt gaan mijn gedachte naar Italië. De berichten van mijn goede vrienden en kennissen daar laten zien dat de weersomstandigheden ook in Italië aan de betere hand zijn. De bomen staan in bloei, de knoppen van de magnolia's komen op, de avonden worden langer. Al snel worden mijn gedachten gestuurd naar lange wandelingen door de heuvels rond Florence, Fiesole en verder naar het noorden Borgo San Lorenzo. Genietend van het uitzicht op onvoorstelbaar groen gras en het inademen van de heerlijk frisse lucht. Tijdens een tocht door zo'n geweldige omgeving in het verbluffende Toscane kan natuurlijk heerlijk eten niet ontbreken, een wandeling door dit gebied komt dan ook altijd langs een localiteit die graag voorziet in de heerlijkste kaas en vleeswaren. Een heerlijk stuk pecorino toscano of een heerlijk zachte prosciutto crudo op een stuk vers gebakken schiacciata.. ik droom er bij weg.

Toia's Toscane, Een heerlijke wandeling.

Tijdens de terugweg vanuit dit kleine Toscaanse paradijs richting de eveneens adembenemende stad Florence valt er zelfs nog genoeg te zien, een vogel vliegt vrij met uitzicht over de stad. Een man laat zijn hond, gretig en speels, door het gras rennen. Een wit-groene trein rolt in de verte langzaam uit mijn zicht. Eenmaal aangekomen in de stad via het stadion waar de Florentijnen hun geliefde paarse club toejuichen gaat de reis in mijn gedachte voort. De bomen langs de Arno zijn nog altijd even groot en ze lijken me haast te vragen om even te blijven staan en van het moment te genieten, starend naar het stromende water. Het is tijd voor een glas Chianti, De Pirlo met zijn oranje-achtige kleur schrikt me altijd een beetje af, misschien doet het me onbewust aan het Museumplein op Koninginnedag denken. Genietend van de rust langs het water en het uitzicht op een charmant joggend Italiaans stel neem ik rustig een slok van mijn Chianti. 

Toia, een glas Chianti
De trappen eisen zijn tol en er rolt een kleine druppel zweet over mijn voorhoofd.

 

De wandeling gaat verder langs het water, het lijkt wel of ik met de stroming meegesleurd word. Via een mooi plein met een kleine bar waar een man een espresso drinkt en waar kinderen spelen in het zand steek ik een drukke straat over. De rust die de heuvels en het water geven wordt licht verdrongen door een straat waar de ene na de andere pastel gekleurde auto langs rijdt. De drukte neemt af bij het inslaan van een kleinere straat, een straat die leidt naar een trap, die weer leidt naar nog een trap. De rust is volledig teruggekeerd en wordt enkel nog verbroken door wederom een fervent buiten-sportliefhebber. De trappen eisen zijn tol en er rolt een kleine druppel zweet over mijn voorhoofd echter weet ik dat het zweet zich zal uitbetalen. Een klein stukje nog, ik zie wat mensen opdoemen bovenaan de trap, ze kijken vrolijk, ze lachen en ze lijken voldaan. Ik ben er! Ik draai een kwartslag en ik ben, voordat ik er besef in heb, wederom verwonderd. Piazzale Michelangelo, dit uitzicht krijgt elk mens sprakeloos. Tevreden en verheugd bestel ik nog een glas Chianti en kijk rustig naar het ondergaan van dat wat ons al eeuwenlang zoveel moois gegeven heeft

 

Toia, Piazzale Michelangelo

 

Niels Drenth

27-03-2017