Langzaam lopen ze van via Mazzini naar piazza della Vittoria

Soms lijkt alles in Italië even net iets langzamer te gaan. Klinkt negatief of niet? But hear me out: je loopt rustig, je praat wat, je staat even stil bij een bekende. Dan denk je gelijk: "Ja dat komt ook door de hogere temperaturen." Zit een kern van waarheid in maar het is meer dan alleen temperatuur..

Je ziet een man lopen op straat, samen met een goede vriend. Ze hebben net samen een espresso gedronken. Langzaam lopen ze van via Mazzini naar Piazza della Vittoria en je vangt op dat ze in gesprek zijn over hun kinderen. Eén van de twee mannen loopt een beetje op de buitenkant van zijn Saucony schoenen, terwijl zijn handen, op z'n Italiaans heen en neer bewegen. Ik denk dat het goed gaat met hun kinderen, want ze lijken vrolijk. 

 

Toia loopt door de stad

Je draait je om en je ziet nog iemand: een knappe jonge vent die met een gitaar in de weer is. Hij doet zijn best om zijn gitaarspel en zang boven de pratende menigte uit te laten komen én.. het lukt hem aardig! Zijn mandje, wat voor hem staat, bevat zelfs wat kleingeld. Mensen blijven daadwerkelijk staan om te luisteren. Rechts van deze jonge muzikant is een terras gevuld met genietende en blije gezichten. Soms bedekt achter grote Italiaanse designer zonnebrillen. De Spritz doet het goed, veel tafels sieren oranje. Hier en daar een cola, dat verbaast je. Je waagt je er nog niet aan, het is warm en de tafels lijken veelal bezet dus je loopt gestaag verder, haast in Italiaanse pas. Via een straat vol met opzichte gebouwen geweldig versierd als zo vele hier, kom je aan op een rustiger plein. Een plein met een ornament in het midden. Het plein is rustiger, waarschijnlijk omdat het vol in de zon ligt. Slechts de randen zijn bedekt in een aangename schaduw. Je verkiest deze plek boven de drukte. 

 

Toia op zoek naar rust

Na het aangaan van de immer terugkerende Pirlo/Spritz discussie siert ook jouw tafeltje oranje. Je neemt een slok en ziet een vrouw rustig wandelen. Ze lacht, heeft een tas om haar schouder in een pastel kleur en er prijkt een soort amulet aan van een merk wat je hier wel vaker tegenkomt. Ook bij deze mevrouw is er geen enkele vorm van haast te bekennen. Ze straalt rust uit, haast gemoedelijkheid. Rustig neem ook jij nog een slok van je oranje levenselixer; misschien is dit het wel wat mensen hier de rust geeft? Het zou kunnen. Plots zie je een hond, hij komt wild springend op je af. Hij doorbreekt de rust totdat zijn eigenaar roept en hem beveelt om terug te komen. Het lijkt alsof hij luistert en rustig loopt hij terug en zijn enthousiasme lijkt bedaard. Dit korte moment bracht je even uit je nieuw gevonden balans: die van rust op een terras en de mensen om je heen.

 

Toia vindt rust

Het duurt niet lang of je bent weer volledig terug bij je Italiaanse rust en neemt nog een slok van de aangename verfrissing. Een fijne zucht, een verre blik..

 

Niels Drenth

22-05-2017