Langzaam lopen ze van via Mazzini naar piazza della Vittoria

Soms lijkt alles in Italië even iets langzamer te gaan, je loopt rustig, je praat wat, je staat even stil bij een bekende. Dat is ook niet gek als je bedenkt dat het soms heel warm wordt maar de temperatuur alleen dát is het niet. Kom je namelijk midden in de winter in het noorden van Italië, waar het dan toch richting Nederlandse temperaturen gaat, gebeurt er namelijk hetzelfde. Inmiddels is het in de meeste delen van Italië al aardig warm en wordt er weer volop genoten. Je ziet een man lopen op straat, samen met een goede vriend, ze hebben net samen een espresso gedronken, langzaam lopen ze van via Mazzini naar piazza della Vittoria, ze zijn in gesprek over hun kinderen. Één van de twee mannen loopt een beetje op de buitenkant van zijn Saucony schoenen, zijn handen zoals die van veel Italianen gaan op en neer. Ik denk dat het goed gaat met hun kinderen, ze lijken vrolijk. 

Toia loopt door de stad

Ik draai me om en ik zie iemand, een knappe jonge vent, met een gitaar in de weer. Hij doet zijn best om zijn gitaarspel en zang boven de pratende menigte uit te laten komen, het lukt hem aardig. Zijn mandje wat voor hem staat bevat wat kleingeld, mensen blijven daadwerkelijk staan om te luisteren. Rechts van deze jonge en zijn charmante muzikant is een terras, gevuld met genietende en blije gezichten soms bedekt achter grote Italiaanse-designer zonnebrillen. De Spritz doet het goed, veel tafels sieren oranje, hier en daar een cola, dat verbaasd me. Ik waag me er nog niet aan, het is warm en de tafels lijken veelal bezet dus ik loop gestaag verder, haast in Italiaanse pas. Via een straat vol met opzichte gebouwen geweldig versierd als zo vele hier, kom ik aan op een rustiger plein, een plein met een ornament in het midden. Het plein is rustiger, het ligt vol in de zon, slechts de randen zijn bedekt in een aangename schaduw, ik verkies deze plek boven de drukte. 

Toia op zoek naar rust

Na het aangaan van de immer terugkerende pirlo/Spritz discussie siert ook mijn tafeltje oranje. Ik neem een slok en zie een vrouw rustig wandelen, ze lacht, ze heeft een tas om haar schouder in een pastel kleur en er prijkt een soort amulet aan van een merk wat ik hier wel vaker tegen kom. Ook bij deze mevrouw is er geen enkele vorm van haast te bekennen, ze straalt rust uit, gemoedelijkheid. Rustig neem ook ik nog een slok van mijn oranje levenselixer, misschien is dit het wel wat mensen hier de rust geeft? Het zou kunnen. Plots zie ik een hond, hij komt wild springend op me af, hij doorbreekt de rust, zijn eigenaar roept en beveelt hem om terug te komen. Het lijkt alsof hij luistert en rustig loopt hij terug en zijn enthousiasme lijkt bedaard. Dit korte moment bracht mij even uit mijn nieuw gevonden balans, die van rust op een terras en de mensen om mij heen.

Toia vindt rust

 

Het duurt niet lang of ik ben weer volledig terug bij mijn Italiaanse rust en neem nog een slok van mijn aangename verfrissing, een diepe zucht, een verre blik..

 

Niels Drenth

22-05-2017